ତେଲ ଦର କମ୍ କରି ହେବ କି!
ସରଳ କୁମାର ଦାସ
ପଶ୍ଚିମ ଏସିଆରେ ଯୁଦ୍ଧ ଲାଗି ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବଜାରରେ ଅଶୋଧିତ ତେଲର ଦର ହୁ ହୁ ହୋଇ ବଢ଼ୁଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଭାରତରେ ୫ଟି ରାଜ୍ୟରେ ନିର୍ବାଚନ ଥିବାରୁ ତେଲ ଦର ଦୁଇ ମାସ ଧରି ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଲା ଏବଂ ଫଳ ଘୋଷଣାର ସପ୍ତାହେ ପରଠାରୁ ପନ୍ଦର ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ୪ ଦଫାରେ ପେଟ୍ରୋଲ ଓ ଡିଜେଲର ଦର ସାଢ଼େ ସାତ ଟଙ୍କା ବଢ଼ାଇଦିଆଗଲା। ବିଶ୍ୱର ଅନ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ତୁଳନାରେ ଭାରତରେ ତେଲର ଦର ଅପେକ୍ଷାକୃତ କମ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି। ହେଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ଆଗରୁ ବି ଯେତେବେଳେ ତେଲର ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଦର ବ୍ୟାରେଲ ପ୍ରତି ୭୦ ଡଲାରରୁ କମ ଥିଲା ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ଭାରତରେ ତେଲର ଦର ଉଚ୍ଚ ଥିଲା। ଭୂ-ରାଜନୈତିକ ଜଟିଳତା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ ତେଲ ଦର ଆହୁରି ବଢ଼ିବାର ଆଶଙ୍କା ରହିଛି। ତୈଳ ବିପଣନକାରୀ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକର କ୍ଷତିକୁ କମ କରିବା ଲାଗି ତେଲ ଦରକୁ ବଢ଼ାଇବାକୁ ପଡ଼ୁଛି ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି। ତେବେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, ତେଲ ଦରବୃଦ୍ଧିରେ ଅତିଷ୍ଠ ଖାଉଟିର ବୋଝ ଲାଘବ କରିବା ଲାଗି ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପାୟ କରିହେବ କି?
ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବଜାରରେ ଅଶୋଧିତ ତେଲର ଦର, ଡଲାର ତୁଳନାରେ ଟଙ୍କାର ବିନିମୟ ମୂଲ୍ୟ, ପରିବହନ, ବୀମା, ବିଶୋଧନ, ବିପଣନ ଖର୍ଚ୍ଚ ଓ ଉଭୟ କେନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ଟିକସ ନୀତି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥାଏ ଖାଉଟିଙ୍କୁ ମିଳୁଥିବା ପେଟ୍ରୋଲ ଓ ଡିଜେଲର ଦର। ଏବେ ଦେଶର ଅଧିକାଂଶ ରାଜ୍ୟରେ ପେଟ୍ରୋଲ ଓ ଡିଜେଲର ଲିଟର ପିଛା ଦର ୧୦୦ ଟଙ୍କା ଟପି ସାରିଲାଣି। ଓଡ଼ିଶାରେ ତ ପେଟ୍ରୋଲ ଓ ଡିଜେଲ ଦର ଯଥାକ୍ରମେ ୧୦୯ ଓ ୧୦୧ ଟଙ୍କା ହେଲାଣି। ତେବେ ତେଲ ଦରର ପ୍ରାୟ ୩୫-୪୫ ପ୍ରତିଶତ ଅଂଶ ଉଭୟ କେନ୍ଦ୍ର ଓ ରାଜ୍ୟ ସରକାର ଟିକସ ଆକାରରେ ଆଦାୟ କରିଥାନ୍ତି। ନେଦରଲାଣ୍ଡସରେ ତେଲ ଉପରେ ୬୪.୫ ପ୍ରତିଶତ ଟିକସ ଆଦାୟ ହୁଏ, ଯାହା ବିଶ୍ୱର ସର୍ବାଧିକ। ଅବଶ୍ୟ ୟୁରୋପୀୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକରେ ତେଲ ଉପରେ ଉଚ୍ଚ ଦରରେ ଟିକସ ଲଗାଯାଉଥିବା ବେଳେ ଜାପାନ, ସିଙ୍ଗାପୁର, ଦକ୍ଷିଣ କୋରିଆ ଭଳି କେତେକ ଏସୀୟ ଦେଶରେ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ଦରର ଟିକସ ଆଦାୟ ହୋଇଥାଏ। ତେବେ ମାଲେସିଆ, ଇଣ୍ଡୋନେସିଆ, ନାଇଜେରିଆ ଭଳି ଅଧିକାଂଶ ବିକାଶଶୀଳ ଦେଶରେ ଟିକସ ଦର ଯଥେଷ୍ଟ କମ୍। ଏପରିକି ଆମେରିକାରେ ଟିକସ ଦର ମାତ୍ର ୧୦-୧୫ ପ୍ରତିଶତ। ଏପରି ସ୍ଥଳେ ମୁଣ୍ଡପିଛା ଆୟ ଯଥେଷ୍ଟ ତଳେ ଥିବା ଭାରତରେ ତେଲ ଉପରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଟିକସ ଲାଗିବା ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ। ତେଣୁ ଟିକସକୁ କମ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି।
ଏବେ ମଧ୍ୟ ପେଟ୍ରୋଲ ଓ ଡିଜେଲ ଜିଏସଟି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇନାହିଁ। ତେଣୁ ବିଭିନ୍ନ ରାଜ୍ୟ ଏହା ଉପରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦରରେ ଭାଟ (ଭେଲ୍ୟୁ ଏଡେଡ ଟ୍ୟାକ୍ସ) ଲଗାଉଛନ୍ତି। ପେଟ୍ରୋଲ ଓ ଡିଜେଲ ଉପରେ ତେଲେଙ୍ଗାନାରେ ଏହା ସର୍ବାଧିକ ଯଥାକ୍ରମେ ୩୫ ପ୍ରତିଶତ ଓ ୨୭ ପ୍ରତିଶତ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ଓଡ଼ିଶାରେ ଯଥାକ୍ରମେ ୨୮ ଓ ୨୪ ପ୍ରତିଶତ। ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ ଯେ ପେଟ୍ରୋଲ ଉପରେ ସର୍ବାଧିକ ଭାଟ ଲଗାଉଥିବା ୭ଟି ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଓଡ଼ିଶା ରହିଛି। ଡିଜେଲ ଉପରେ ତ ଓଡ଼ିଶାର ଭାଟ ଦର ଦେଶରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସର୍ବାଧିକ। ଅନେକ ବିକଶିତ ରାଜ୍ୟରେ ଏହି ଭାଟ ଦର କମ ଥିବାବେଳେ ଓଡ଼ିଶା ଭଳି ଏକ ଅନୁନ୍ନତ ରାଜ୍ୟରେ ଏଭଳି ଉଚ୍ଚ ଦରରେ ଅସମୀଚୀନ ମନେ ହୁଏ। ତା’ଛଡ଼ା ଏହା ତୈଳ ଦରର ଶତାଂଶ ରୂପେ ଆଦାୟ ହେଉଥିବାରୁ ତେଲ ଦର ବୃଦ୍ଧି ପାଇବା ସହ ଭାଟର ପରିମାଣ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିଯାଇଥାଏ। ତେଣୁ ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟ ସରକାର ଭାଟ ଦର ହ୍ରାସ କରିବା ଲାଗି ବିବେଚନା କରିବା ଉଚିତ।
ପେଟ୍ରୋଲ ଓ ଡିଜେଲକୁ ଜିଏସଟି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ଦିନରୁ ଦାବି ହୋଇଆସୁଛି। ଜିଏସଟି କାଉନସିଲର ନିଷ୍ପତ୍ତି ବଳରେ ଏହା ଜିଏସଟି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇପାରନ୍ତା। ହେଲେ, ବିଭିନ୍ନ କାରଣରୁ ଉଭୟ କେନ୍ଦ୍ର ଓ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଗୁଡ଼ିକ ଏଥିପାଇଁ ଆନ୍ତରିକତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁନାହାନ୍ତି। ଏବେ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ପେଟ୍ରୋଲ ଓ ଡିଜେଲ ଉପରେ ଯଥାକ୍ରମେ ଟ୧୧.୯୦ ଓ ଟ୭.୮୦ ଟିକସ ଆଦାୟ କରୁଛନ୍ତି। କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପେଟ୍ରୋଲ ଉପରେ ଆଦାୟ ହେଉଥିବା ଟିକସ ରାଶିରୁ ମାତ୍ର ଟ୧.୪୦ ମୂଳ ଅବକାରୀ ଶୁଳ୍କ ଭାବେ ଆଦାୟ ହେଉଛି, ଯେଉଁଥିରୁ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନଙ୍କ ଭାଗ ଦିଆଯାଇଥାଏ। ଅବଶିଷ୍ଟ ଟ୧୦.୫୦ (ରାସ୍ତା ଓ ଭିତ୍ତିଭୂମି ସେସ୍- ୫ ଟଙ୍କା, କୃଷି ଭିତ୍ତିଭୂମି ଓ ବିକାଶ ସେସ୍- ୨.୫୦ ଟଙ୍କା ଓ ବିଶେଷ ଅତିରିକ୍ତ ଅବକାରୀ ଶୁଳ୍କ- ୩ ଟଙ୍କା)ରୁ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କିଛି ପାଇ ନଥାନ୍ତି। ଫଳରେ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ବାର୍ଷିକ ୨-୩ ଲକ୍ଷ କୋଟି ଟଙ୍କାର ବିପୁଳ ପାଣ୍ଠି ସଂଗ୍ରହ କରୁଛନ୍ତି। ପେଟ୍ରୋଲ ଓ ଡିଜେଲ ଜିଏସଟି ବହିର୍ଭୁତ ପେଟ୍ରୋଲ ହୋଇଥିବାରୁ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଲାଗି ମଧ୍ୟ ଭାଟ୍ ଏକ ନିର୍ଭରଯୋଗ୍ୟ ସ୍ୱାଧୀନ ଆୟରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି। ଏଣେ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କ ନିକଟରୁ ଜିଏସଟିର ପ୍ରାପ୍ୟ ପାଇବାରେ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ମାସ ମାସ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଛି। ତେଣୁ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପେଟ୍ରୋଲ ଓ ଡିଜେଲ ଲାଗି ଜିଏସଟି ଚାହୁଁ ନାହାନ୍ତି। ପେଟ୍ରୋଲ ଓ ଡିଜେଲ ଜିଏସଟି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେଲେ ଏହା ଉପରେ ସର୍ବାଧିକ ଟିକସ ୨୮ ପ୍ରତିଶତରେ ସୀମିତ ରହନ୍ତା। ଏଣୁ ଜନ ସ୍ୱାର୍ଥ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ପେଟ୍ରୋଲ ଓ ଡିଜେଲକୁ ତୁରନ୍ତ ଜିଏସଟି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ ଯେ ଏଣିକି ପେଟ୍ରୋଲ, ଡିଜେଲରେ ମିଶାଯାଉଥିବା ୨୦ ପ୍ରତିଶତ ଇଥାନଲ ଜିଏସଟି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅଟେ।
ସାରା ଦେଶରେ ଇଣ୍ଡିଆନ ଅଏଲ (ଆଇଓସିଏଲ), ହିନ୍ଦୁସ୍ତାନ ପେଟ୍ରୋଲିଅମ (ଏଚପିସିଏଲ), ଭାରତ ପେଟ୍ରୋଲିଅମ (ବିପିସିଏଲ) ଭଳି ସରକାରୀ ତୈଳ ବିପଣନକାରୀ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକ ଜରିଆରେ ପ୍ରାୟ ୯୦ ପ୍ରତିଶତ ତୈଳ କାରବାର ହୋଇଥାଏ। ଏମାନଙ୍କ ଆୟ ଦୁଇ ପ୍ରକାର। ପ୍ରଥମଟି ‘ମୋଟ ବିଶୋଧନ ଲାଭ’ (ଗ୍ରସ ରିଫାଇନିଂ ମାର୍ଜିନ- ଜି.ଆର.ଏମ.), ଯାହା ତେଲ ବିଶୋଧନରୁ ମିଳିଥାଏ। ଅଶୋଧିତ ତେଲକୁ କମ୍ପାନୀ ନିଜସ୍ୱ ରିଫାଇନେରୀରେ ବିଶୋଧନ କରିଥାଏ। ପ୍ରତି ୧୦୦ ଲିଟର ଅଶୋଧିତ ତେଲର ବିଶୋଧନ ପରେ ସେଥିରୁ ସାଧାରଣତଃ ପ୍ରାୟ ୪୦-୪୫ ଲିଟର ପେଟ୍ରୋଲ, ୨୫-୩୦ ଲିଟର ଡିଜେଲ, ୮-୧୦ ଲିଟର କିରୋସିନି, ଏଟିଏଫ, ଜେଟ ଫୁଏଲ, ୩-୫ ଲିଟର ଏଲ.ପି.ଜି., ୫-୧୦ ଲିଟର ନାଫତା, ପେଟ୍ରୋକ୍ୟାମିକାଲ, ୨-୮ ଲିଟର ଫୁଏଲ ଅଏଲ, ୫-୧୦ ଲିଟର ଆଲକାତରା, ମହମ, ଲୁବ୍ରିକାଣ୍ଟ ଇତ୍ୟାଦି ମିଳିଥାଏ। କହିବା ବାହୁଲ୍ୟ ଯେ ଏ ସମସ୍ତ ପେଟ୍ରୋଲିଅମଜାତ ପଦାର୍ଥର ବିକ୍ରିରୁ ତୈଳ ବିପଣନକାରୀ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଚୁର ଅର୍ଥ ମିଳିଥାଏ। ଏହି ପରିମାଣ ଅର୍ଥରୁ ଅଶୋଧିତ ତେଲ କିଣା ବାବଦ ବ୍ୟୟକୁ ବାଦ ଦେଇ ସମୁଦାୟ ବିଶୋଧିତ ତେଲ ପରିମାଣରେ ଭାଗ କଲେ ତୈଳ ବିପଣନତାରୀ କମ୍ପାନୀର ‘ମୋଟ ବିଶୋଧନ ଲାଭ’ ବା ଜି.ଆର.ଏମ ଜଣାପଡ଼ିଥାଏ। ଏସିଆରେ ‘ସିଙ୍ଗାପୁର ଜିଆରଏମ’କୁ ମାନକ ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ତଦନୁଯାୟୀ ବ୍ୟାରେଲ (ପ୍ରାୟ ୧୫୯ ଲିଟର) ପିଛା ଜି.ଆର.ଏମ. ୩-୬ ଡଲାର ମଧ୍ୟରେ ରହିଲେ ତାହା ‘ଚଳନୀୟ’ ବୋଲି କୁହାଯିବ। ତାହା ୧୦ ଡଲାରରୁ ବେଶି ହେଲେ ‘ଅତ୍ୟଧିକ’ ବୋଲି ଧରାଯାଏ। ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ ଯେ ୨୦୨୬ ଆର୍ଥିକ ବର୍ଷରେ ସରକାରୀ ତୈଳ ବିପଣନକାରୀ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକର ଜି.ଆର.ଏମ. ବୃଦ୍ଧି ପାଇ ଶେଷାର୍ଦ୍ଧରେ ୧୨ ଡଲାରରୁ ଅଧିକ ହୋଇସାରିଥିଲା। ଫଳରେ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକର ଜି.ଆର.ଏମ. ଜନିତ ଲାଭ ଯଥେଷ୍ଟ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲା। ସେହିଭଳି ଏହି କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକର ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକାର ଆୟଟି ହେଉଛି ‘ତୈଳ ବିପଣନ ଲାଭ’ (ମାର୍କେଟିଂ ମାର୍ଜିନ), ଯାହା ପେଟ୍ରୋଲ, ଡିଜେଲ ଓ ଅନ୍ୟ ପେଟ୍ରୋଲିଅମଜାତ ଦ୍ରବ୍ୟର ବିକ୍ରିରୁ ମିଳିଥାଏ। ୨୦୨୬ ଆର୍ଥିକ ବର୍ଷରେ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକର ହାରାହାରି ମାର୍କେଟିଂ ମାର୍ଜିନ ସାଢ଼େ ୮ରୁ ୧୦ ଟଙ୍କା ଥିଲା। ଫଳରେ କେବଳ ଏହି ଗୋଟିଏ ବର୍ଷରେ ସାମଗ୍ରିକ ଭାବେ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକର ଲାଭ ୮୦ ହଜାର କୋଟି ଟଙ୍କାରୁ ଅଧିକ ହୋଇଛି। ଏଥି ସତ୍ତ୍ୱେ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବଜାରରେ ଅଶୋଧିତ ତେଲ ଦରବୃଦ୍ଧି ଜନିତ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକର କ୍ଷତିକୁ ଭରଣା କରିବା ଲାଗି କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ମାର୍ଚ୍ଚ ୨୭ ତାରିଖରେ ପେଟ୍ରୋଲ ଓ ଡିଜେଲ ଉପରୁ ୧୦ ଟଙ୍କା ଲେଖାଏଁ ଅବକାରୀ ଶୁଳ୍କ ହ୍ରାସ କଲେ।
ଗତ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଦଶକରେ ପୁଞ୍ଜି ପ୍ରତ୍ୟାହୃତ ହୋଇ ସରକାରୀ ତୈଳ ବିପଣନକାରୀ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକ ସେଆର୍ ବଜାରରେ ପଞ୍ଜିକୃତ (ଲିଷ୍ଟେଡ) ହେବା ପରଠାରୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ନିବେଶକଙ୍କ ନିକଟରେ ଉତ୍ତରଦାୟୀ ଓ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ଲାଭ ଦର୍ଶାଇବାକୁ ହେଉଛି। ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଖାଉଟିଙ୍କ ସ୍ୱାର୍ଥରକ୍ଷା ଅପେକ୍ଷା ନିବେଶକଙ୍କ ସ୍ୱାର୍ଥରକ୍ଷା ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରାଥମିକତା ହେବା ସ୍ୱାଭାବିକ। ଅର୍ଥାତ୍, ଅଧିକ ଲାଭ କରି ନିବେଶକଙ୍କୁ ଉଭୟ ଲାଭାଂଶ ଓ ସେୟାରର ମୂଲ୍ୟବୃଦ୍ଧି ଜନିତ ‘କ୍ୟାପିଟାଲ ଗେନ୍’ର ଲାଭ ଦେବାକୁ ହେଉଛି। ତେବେ ଏବେ ବି ଏଗୁଡ଼ିକର ଅଂଶଧନର ସିଂହଭାଗ ସରକାରଙ୍କ ନିକଟରେ ବା ସରକାରୀ ଉପକ୍ରମଗୁଡ଼ିକ ନିକଟରେ ଥିବାରୁ ସରକାର ହିଁ ଏହାଦ୍ୱାରା ସର୍ବାଧିକ ଲାଭବାନ ହେଉଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଜନସ୍ୱାର୍ଥ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ତୈଳ ବିପଣନରେ କେବଳ ଲାଭ ଖୋଜିବା ଅନୁଚିତ। ଏହାକୁ ଏକ ‘ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ ସେବା’ ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ହେବ। କାରଣ ତେଲ ହେଉଛି ବିକାଶର ଇଞ୍ଜିନ। ଏହାର ଦରବୃଦ୍ଧି ସମଗ୍ର ଅର୍ଥନୀତି ଉପରେ ପ୍ରତିକୂଳ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥାଏ। ତେଣୁ ଏହି କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ବାବସ୍ଥାକୁ ଫେରାଇ ଆଣି ‘ବିନା ଲାଭକ୍ଷତି’ରେ ପରିଚାଳନା କରାଯିବା ବିଧେୟ।
୨୦୧୦ ମସିହାରେ ପେଟ୍ରୋଲ ଓ ୨୦୧୪ ମସିହାରେ ଡିଜେଲର ଦର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ବହିର୍ଭୁତ ହୋଇ ‘ବଜାର ସଂଯୁକ୍ତ’ ହେବା ପରେ ଆଶା କରାଯାଉଥିଲା ଯେ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବଜାରରେ ତେଲର ଦର ବଢ଼ିଲେ ଭାରତରେ ବଢ଼ିବ, କମିଲେ ଖାଉଟିଙ୍କ ପାଇଁ ତାହା ଶସ୍ତା ହେବ। କିନ୍ତୁ ଗତ ୧୦ ବର୍ଷ ଧରି ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବଜାରରେ ତେଲର ଦର ନିମ୍ନସ୍ତରରେ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଭାରତରେ ଖାଉଟିଙ୍କୁ ତା’ର ଲାଭ ମିଳି ନାହିଁ, ବରଂ ବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ଦାମ ଦେବାକୁ ହୋଇଛି। ସେହି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏବେ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବଜାରରେ ତେଲର ଦର ବଢ଼ିବା ହେତୁ ତେଲ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକଙ୍କର ଦୈନିକ କ୍ଷତି ହେଉଛି ବୋଲି ବଖାଣ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ ଯେ ଗତ ୧୦ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ତୈଳ ବିପଣନକାରୀ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରାୟ ୪ ଲକ୍ଷ କୋଟି ଟଙ୍କାରୁ ବେଶି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।
ଇଂରେଜ ଶାସନ ଅମଳରେ ଲୁଣ ଉପରେ ଅଧିକ ଟିକସ ଲଗାଯାଉଥିଲା, କାରଣ ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ସର୍ବାଧିକ ଲୋକଙ୍କୁ ଟିକସ ଜାଲରେ ପକାଇ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ଟିକସ ଆଦାୟ କରିହେଉଥିଲା। ବର୍ତ୍ତମାନ ତେଲ ଉପରେ ଲାଗୁ ହେଉଥିବା ଟିକସ ପୂର୍ବର ଲୁଣ ଟିକସ ସହ ତୁଳନୀୟ। ତେଲ ଦର ବଢ଼ିଲେ କୃଷି, ବ୍ୟବସାୟ, ଶିଳ୍ପ, ପରିବହନ, ଶିକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଭଳି ସବୁ କ୍ଷେତ୍ର ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହାର ସାମଗ୍ରିକ ପ୍ରତିକୂଳ ପ୍ରଭାବ ଅର୍ଥନୀତି ଉପରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ପରିବର୍ତ୍ତିତ ଭୂ-ରାଜନୈତିକ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ତୈଳ ଦରରେ ଅସ୍ଥିରତା ଲାଗିରହିବା ସ୍ୱାଭାବିକ ହୋଇଥିଲେ ହେଁ ଟିକସ ନୀତି ବା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସରଳୀକରଣ ମାଧ୍ୟମରେ ହେଉ କିମ୍ୱା ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ, ତେଲର ଦରକୁ କିପରି ନିମ୍ନ ସ୍ତରରେ ରଖି ହେବ, ତାହା ଖୋଜି ବାହାର କରିବାକୁ ହେବ।
Published in Sambad on June 03, 2026
ସୁନ୍ଦର ତଥ୍ୟ ଭିତ୍ତିକ ଉପସ୍ଥାପନା, ସରଳ . ଆମ କର ପ୍ରଣାଳୀ ରେ ଏତେ ଫାଙ୍କ ଯେ, କିଏ କେଉଁ ବାଟେ ଜନତା ଙ୍କୁ ଶୋଷଣ କରୁଛି ଜାଣିବା କଷ୍ଟକର. ସବୁ ସୁଧୁରି ଗଲେ ନେତା ଓ ଶାସକମାନଙ୍କ ଧନ ବୃଦ୍ଧି ହେବ କେମିତି?
ReplyDelete