Skip to main content

ଖଇରୀ, ରାଣୀ ଓ ଧୁଡୁ – ସ୍ନେହ ନା ଆଇନ !

ଗତ ପ୍ରାୟ ଅର୍ଦ୍ଧ ଶତାବ୍ଦୀର ଓଡିଶାର ଇତିହାସରେ ଖବରକାଗଜର ଶିରୋନାମା ମଣ୍ଡନ କରି ସାମୟିକ ଭାବେ ହେଲେ ବି ଜନମାନସକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରିଥିବା ଓ ତା ପରେ ପାଶୋରି ହୋଇ ଯାଇଥିବା ଅନ୍ତତଃ ତିନିଟି ଗୃହପାଳିତ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀଙ୍କ କାହାଣୀକୁ ପାଠକଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ପୁନରୁଜ୍ଜୀବିତ କରାଯାଉ । ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀଟିଏ ଥରେ ଗୃହପାଳିତ ହୋଇଗଲେ ମଣିଷ ଓ ପ୍ରାଣୀଟି ମଧ୍ୟରେ ଗଢି ଉଠିଥିବା ସମ୍ପର୍କର ଆବେଗାତ୍ମକ ଦିଗଟିକୁ ଏବର ପ୍ରଚଳିତ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ସୁରକ୍ଷା ଆଇନରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇ ନ ଥିବାରୁ ଅଧିକାଂଶ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏଭଳି କାହାଣୀର ପରିସମାପ୍ତି ଉଭୟ ପାଳିତ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଏବଂ ତାର ଖାଉନ୍ଦ ଲାଗି ଦୁଃଖାନ୍ତକ ହେଉଥିବା ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଛି । ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ପ୍ରଚଳିତ ଆଇନରେ ସଂଶୋଧନର ଆବଶ୍ୟକତା ଥିବାର ମନେ ହୋଇଥାଏ । 

୧୯୭୪ ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର ମାସ । ମୟୂରଭଞ୍ଜର ଯଶିପୁରରେ ଖଡିଆ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର କିଛି ଲୋକ ଶିମିଳିପାଳ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଓ ମୁମୂର୍ଷୁ ବାଘଛୁଆକୁ ପାଇ ତାକୁ ଶିମିଳିପାଳ ବ୍ୟାଘ୍ର ପ୍ରକଳ୍ପର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା କ୍ଷେତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ସରୋଜ ରାଜ ଚୌଧୁରୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ । ବାଘଛୁଆଟି ଖଇରୀ ନଦୀ କୂଳରୁ ମିଳିଥିବାରୁ ସେ ଖଇରୀ ନାମ ଲାଭ କଲା ଓ ଚୌଧୁରୀ ପରିବାର ଦ୍ୱାରା ଝିଅର ସ୍ନେହ ପାଇ ବଢିଲା । ସରୋଜ ବାବୁ ଓ ତାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କୀୟା ନୀହାର ନଳିନୀଙ୍କ ସହ ସ୍ନେହର ବନ୍ଧନରେ ସେ ଏପରି ଆବଦ୍ଧ ହୋଇଗଲା ଯେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଖାଇବା, ଖେଳିବା, ଶୋଇବା ଭଳି ସବୁ କାମ କରୁଥିଲା ଓ ବଙ୍ଗଳାରେ ମୁକ୍ତ ଭାବେ ବିଚରଣ କରୁଥିଲା । ତାର ବୟଃପ୍ରାପ୍ତି ପରେ ତାକୁ ସାଥୀ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଥରକୁ ଥର ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡି ଦିଆ ଯାଉଥିଲେ ବି ସେ ସେଥି ପ୍ରତି କୌଣସି ଆଗ୍ରହ ନ ଦେଖାଇ ପ୍ରତି ଥର ଚୌଧୁରୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରି ଆସୁଥିଲା । ସରୋଜ ବାବୁ ନିଜେ ଥିଲେ ଜଣେ ଖ୍ୟାତନାମା ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ସଂରକ୍ଷକ । ସୁତରାଂ, ତାର ଗତିବିଧିକୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରି ସେ ତା ସମ୍ପର୍କରେ ଅନେକ ତଥ୍ୟ ଲିପିବଦ୍ଧ କରି ଯାଇଛନ୍ତି, ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ବାଘଙ୍କ ପ୍ରକୃତି ଓ ଆଚରଣକୁ ବୁଝିବାରେ ସହାୟକ ହୋଇଛି । ୧୯୮୧ ମସିହାରେ ଏକ ବୁଲା କୁକୁରର କାମୁଡାରେ ଜଳାତଙ୍କ ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଖଇରୀର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା । ତା’ ପରେ ସରୋଜ ବାବୁ ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡିଲେ ଯେ ବର୍ଷକ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ହୃଦଘାତରେ ନିଧନ ହୋଇଗଲା । ଖଇରୀ ସହ ଚୌଧୁରୀ ପରିବାରର ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା ମାତ୍ର ସାତ ବର୍ଷର ; ମାତ୍ର ସେହି ସମୟ ଭିତରେ ଏହି ସମ୍ପର୍କ ଏକ ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ପରିଚିତି ମଧ୍ୟ ଲାଭ କରିପାରିଥିଲା ।        

ଦ୍ୱିତୀୟ କାହଣୀଟି ୨୦୦୭ ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର ମାସର । ସ୍ଥାନ କେନ୍ଦୁଝର ଜିଲ୍ଲାର ରୁତିଶିଳା ଗାଁ (ଘଟଗାଁ) । ରାମସିଂହ ମୁଣ୍ଡା ନାମକ ଜଣେ ଆଦିବାସୀ ଯୁବକ ଏକ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଭାଲୁଛୁଆକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ପାଇ ଘରକୁ ଆଣି ପାଳିଲେ । କିଛି ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ରାମସିଂହଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ଦେହାନ୍ତ ପରେ ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ଦୁଲକିକୁ ପାଳିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ପଡିଥିଲା ତାଙ୍କ କାନ୍ଧ ଉପରେ । ତାଙ୍କ ପରିବାରର ଅନ୍ୟତମ ସଦସ୍ୟ ପାଲଟିଥିବା ଏଇ ଭାଲୁଛୁଆଟିକୁ ସେ ରାଣୀ ବୋଲି ଡାକିଲେ । କୁହାଯାଏ ବୋତଲରେ କ୍ଷୀର ଖୁଆଇ, ନିଜ କୁନି ଝିଅର ଖୋରାକିରୁ କାଟି ତାକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଇ ସେ ରାଣୀର ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ । ରାଣୀ ବଡ ହେବାରୁ ତାକୁ ଦୁଇ ଥର ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡି ଆସିଥିଲେ ବି ସେ ରାମସିଂହଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରି ଆସିଥିଲା । ତାଙ୍କ ସାଇକେଲ ପଛରେ ବସି ବୁଲିବାକୁ ଭାରି ଭଲ ପାଉଥିଲା ରାଣୀ । କିନ୍ତୁ ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ବନବିଭାଗ ଜାଣିବା ପରେ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ସୁରକ୍ଷା ଆଇନର ଉଲ୍ଲଂଘନ ଅପରାଧରେ ରାମସିଂହଙ୍କୁ ଗିରଫ କରାଗଲା ଓ ରାଣୀକୁ ନନ୍ଦନକାନନ ଚିଡିଆଘରକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ କରାଗଲା । ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଅବଶ୍ୟ ରାମସିଂହ ଖଲାସ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଉପରୁ ମକଦ୍ଦମା ପ୍ରତ୍ୟାହୃତ ହେଲା । ପ୍ରାଥମିକ ଅବସ୍ଥାରେ ନନ୍ଦନକାନନରେ ଥିବା ରାଣୀକୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯାଇଥିଲା । କିନ୍ତୁ କ୍ରମେ ରାଣୀକୁ ତାଙ୍କଠାରୁ ଦୂରେଇ ରଖାଗଲା । ଫଳରେ ଉଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପର୍କ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଗଲା । ମଣିଷ ଓ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଗଢି ଉଠିଥିବା ଏକ ସୁନ୍ଦର ମମତାଭରା କାହାଣୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚ୍ଛେଦ ଲାଗିଲା । ରାଣୀ ତାର ବାକି ଜୀବନ ନନ୍ଦନକାନନର ଆଉ କୋଡିଏଟି ଭାଲୁଙ୍କ ସହ ପ୍ରାୟ ପରିଚୟହୀନ ଭାବେ କାଟିଲା । ତା’ ବିଷୟରେ ଆଉ କୌଣସି ଖବର ମିଳିଲା ନାହିଁ, କାରଣ ଗଣମାଧ୍ୟମ ପାଇଁ ଭାଲୁ-ମଣିଷର ସମ୍ପର୍କର କାହାଣୀ ରୋଚକ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ସାଧାରଣ ଭାଲୁଟିଏର କାହାଣୀ ସେତିକି ଆକର୍ଷଣୀୟ ହୋଇ  ନ ଥାଏ ।

ତୃତୀୟ କାହାଣୀଟି ସଦ୍ୟତମ । ସ୍ଥାନ କେନ୍ଦୁଝରର ତେଲକୋଇ । ୨୦୨୦ ମାର୍ଚ୍ଚରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମପୁର ଗାଁର ଆଦିବାସୀ ମହିଳା କୁନ୍ତଳା କୁମାରୀ ପେଣ୍ଠେଇ ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ ହରାଇ ମ୍ରିୟମାଣ ଭାବେ ତା’ ସମାଧି ନିକଟକୁ ଯାଇଥିବା ବେଳେ ଏକ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ବାରହା ଶାବକକୁ ମୁମୂର୍ଷୁ ଅବସ୍ଥାରେ ପାଇ ଘରକୁ ନେଇ ଆସିଥିଲେ । ସେବାଶୁଶ୍ରୂଷା ପରେ ସେ ବଞ୍ଚି ଯାଇଥିଲା ଓ କୁନ୍ତଳା ତାର ନାମ ରଖିଥିଲେ ଧୁଡୁ । ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ ବାରହା ରୂପରେ ଫେରାଇ ଦେଇଛନ୍ତି ବୋଲି ମନେ କରି ସେ ଧୁଡୁ ଉପରେ ତାଙ୍କ ସବୁ ସ୍ନେହ ମମତା ଅଜାଡି ଦେଇଥିଲେ । କ୍ରମେ ଧୁଡୁ ପରିବାରର ଜଣେ ସଦସ୍ୟ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲା । ଘର ଲୋକଙ୍କ ସହ ଏକା ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା, ମା ପାଖରେ ବିଛଣାରେ ଶୋଇବା ତାର ଅଭ୍ୟାସରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା ।  ସେ କେବେ କୌଣସି ମଣିଷ ବା ପଶୁଙ୍କର ଅନିଷ୍ଟ କରି ନ ଥିଲେ ବି ତା’ର ହିଂସ୍ର ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀର ପରିଚିତି ପାଇଁ କେହି କେହି ତାକୁ ପାଖରେ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ଅଭିଯୋଗ ପରେ ବନବିଭାଗ ଧୁଡୁକୁ କୁନ୍ତଳାଙ୍କ ପରିବାରଠାରୁ ଦୂରେଇ ନେଇ ଦୂର ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡି ଦେଇଥିଲେ । ଏଣେ ତାକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ତା’ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ନେଇ କୁନ୍ତଳାଙ୍କ ପରିବାର ପ୍ରତିଦିନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଉଥିଲେ । ନଅ ଦିନ ପରେ ଧୁଡୁ ମିଳିଲା ଓ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଛୋଟେଇ ଛୋଟେଇ ପୁଣି ଘରକୁ ଫେରି ଆସିଲା । କିଛି ଦିନ ପୂର୍ବେ ଏହି ଘଟଣା ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟରେ ଚର୍ଚ୍ଚାର ବିଷୟ ପାଲଟିଥିଲା । ଅବଶ୍ୟ ଗଣମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବା ପରେ ଧୁଡୁର ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ବନବିଭାଗ ତରଫରୁ ଆବଶ୍ୟକ ପଦକ୍ଷେପ ନିଆଯାଇଛି । ଯଦିଓ ସେ ଏବେ କୁନ୍ତଳାଙ୍କ ଘରେ ଅଛି, ତାର ଭବିଷ୍ୟତ ଅନିଶ୍ଚିତ ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି ।

ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିବା ସ୍ୱାଭାବିକ, ଯଦି ଖଇରୀ ଭଳି ଏକ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀକୁ ଗୃହପାଳିତ କରି ରଖିବା ସରୋଜ ରାଜ ଚୌଧୁରୀଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅପରାଧ ନ ଥିଲା (ଖଇରୀ ଲାଗି ତାଙ୍କୁ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ପୁରସ୍କାରରେ ସମ୍ମାନିତ କରା ଯାଇଥିଲା), ତେବେ ରାମସିଂହ ଓ କୁନ୍ତଳାଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତାହା କାହିଁକି ଅପରାଧ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଭିନ୍ନ ଦଫାରେ ମାମଲା ରୁଜୁ କରାଗଲା । ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ସୁରକ୍ଷା ଆଇନ, ୧୯୭୨ ଅନୁଯାୟୀ ମୁଖ୍ୟ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ସଂରକ୍ଷକଙ୍କ ବିନାନୁମତିରେ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀକୁ ଗୃହପାଳିତ କରି ରଖି ପାରିବେ ନାହିଁ । ସମ୍ଭବତଃ, ଚୌଧୁରୀ ଜଣେ ବିଭାଗୀୟ ଅଧିକାରୀ ହୋଇ ଆଇନ ସମ୍ପର୍କରେ ଅବଗତ ଥିବାରୁ ସେ ଏଥିପାଇଁ ଅନୁମତି ଆହରଣ କରି ଥାଇପାରନ୍ତି । ରାମସିଂହ ଓ କୁନ୍ତଳାଙ୍କ ପରି ନିରୀହ ଆଦିବାସୀମାନେ ଏହି ଆଇନ ସମ୍ପର୍କରେ ଅବଗତ ନ ଥିବା ସ୍ୱାଭାବିକ । ଏ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉଚିତ ହୋଇଥାଆନ୍ତା ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ମାମଲା ରୁଜୁ ନ କରି ସେମାନଙ୍କ ଲାଗି ଏଭଳି ବିଶେଷ ଅନୁମତିର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସେହି ଜନ୍ତୁଗୁଡିକୁ ରହିବାର ସୁଯୋଗ ଦିଆଯାଇ ଥାଆନ୍ତା । ସ୍ମରଣଯୋଗ୍ୟ ଯେ ରାମସିଂହ ଗିରଫ ହେବା ପରେ କହିଥିଲେ, “ରାଣୀକୁ ଯେତେବେଳେ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ଦରମରା ଅବସ୍ଥାରେ ପାଇଥିଲି ସେତେବେଳେ ଆଇନ ସମ୍ପର୍କରେ ମୁଁ କିଛି ହେଲେ ଜାଣି ନ ଥିଲି । କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବି କେହି କେବେ ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ଜନ୍ତୁଛୁଆଟିଏ ପାଇଲେ ତାର ସେବାଯତ୍ନ କରିବା କଥା ମନକୁ ଆଣିବେ ନାହିଁ । ନ ହେଲେ ସେମାନଙ୍କୁ ବି ମୋ ଭଳି ଜେଲରେ ରହିବାକୁ ପଡିପାରେ ।”  ରାମସିଂହର ଏହି ଉକ୍ତି ପଛରେ ଶାସନ ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଥିବା ତାର କ୍ଷୋଭ ସ୍ପଷ୍ଟ ପରିଲକ୍ଷିତ ହେଉ ଥାଇପାରେ । ଏଥି ସହ ଆଇନରେ ଥିବା ଏକ ବିରୋଧାଭାସ, ଯାହା ଅନୁସାରେ ବିପଦରେ ପଡିଥିବା କୌଣସି ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ସମବେଦନା ପ୍ରକାଶ କରିବା ମଧ୍ୟ ଏକ ଅପରାଧ, ବି ନଜରକୁ ଆସିଥାଏ ।

ଏଭଳି ସ୍ଥିତିରେ କ’ଣ ଆଇନକୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇ ଅସହାୟ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡିଥିବା ଶାବକଟି ଉପରୁ ଆଖି ଫେରାଇ ଆଣି ମାନବିକତାକୁ ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦେବା ଅଧିକ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ ଓ ଉଚିତ ହେବ ? ଗୋଟିଏ ଗୃହପାଳିତ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀକୁ ତା’ର ପାଳକ ପରିବାରଠାରୁ ଦୂରେଇ ନେଇ ପ୍ରାକୃତିକ ପରିବେଶରେ ବା କୌଣସି ଚିଡିଆଖାନାରେ ଛାଡି ଦିଆଗଲେ କ’ଣ ପ୍ରାଣୀଟି ପ୍ରତି ସୁବିଚାର କରାଯାଏ ? ସେ କ’ଣ ତାର ବନ୍ୟ ପ୍ରକୃତି ଫେରି ପାଇଥାଏ ? ଗୋଟିଏ ଗୃହପାଳିତ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ କଣ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ବା ଚିଡିଆଖାନାରେ ଠିକଣା ଭାବେ ଚଳିପାରେ ? ରାଣୀ ଭାଲୁକୁ ରାମସିଂହଙ୍କଠାରୁ ନେଇ ନନ୍ଦନକାନନରେ ରଖିବା ପରେ ତାଠାରେ ସଂଘଟିତ ପ୍ରକୃତିଗତ ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ନେଇ କୌଣସି ଅଧ୍ୟୟନ ହୋଇଛି କି ନାହିଁ ; ତାହା ଜଣା ନାହିଁ । ତେବେ ଆମେରିକୀୟ ପ୍ରଫେସର କର୍ଟ ଷ୍ଟେଜରଙ୍କ ମତରେ ଏକ ଗୃହ ପାଳିତ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ତା’ ପ୍ରାକୃତିକ ପରିବେଶକୁ ବା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ ଯେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ୟ (ୱାଇଲଡ) ହୋଇଯିବ ତାହା ନୁହେଁ । ପ୍ରକୃତ ପକ୍ଷେ ତା’ଠାରେ ଉଭୟ ଗୃହପାଳିତ ଓ ବନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀର ଗୁଣ ପରିଲକ୍ଷିତ ହୋଇପାରେ, ଯାହାକୁ ବନ୍ୟ (ୱାଇଲଡ) ନ କହି ଜଙ୍ଗଲି (ଫେରାଲ) ବୋଲି କହି ହେବ । ଏଭଳି ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରକୃତି ଓ ଆଚରଣ ସମ୍ପର୍କରେ ଅଧିକ ଅଧ୍ୟୟନର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି । ତେବେ ପ୍ରଥମେ ସ୍ଥିର ହେବା ଉଚିତ ଯେ ପ୍ରାଣୀଟି ବନ୍ୟ ହେବା ବେଶି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ନା ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ବଞ୍ଚି ରହିବା ଅଧିକ ଆବଶ୍ୟକ । ସୁସ୍ଥ ହେଲା ପରେ ଧୁଡୁକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡି ଦିଆଗଲେ ସେ ହୁଏତ ସେଠାରେ ତା’ର ଖାଦ୍ୟ ପାଇ ଯାଇପାରେ ; ତେବେ ମଣିଷର ମମତା ପାଇଥିବା ଜୀବଟି ମଣିଷର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପାଇବା ପାଇଁ ବାରମ୍ବାର ଗ୍ରାମାଭିମୁଖୀ ହେବ ଓ ତାହା ହିଁ ତା’ର ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ପାଲଟିବ । ସେହି ପ୍ରାଣୀଟି ତା’ର ପାଳକ ପିତାମାତାଙ୍କ ନିକଟରେ ବରଂ ଅଧିକ ସୁରକ୍ଷିତ ରହି ପାରିବ, ତାକୁ ପୁନଶ୍ଚ ବନ୍ୟ (ୱାଇଲଡ) କରିବାର ଅପଚେଷ୍ଟାରେ ନୁହେଁ । 

ଧୁଡୁ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଗଲା ପରେ ତାକୁ ପୁଣି କୁନ୍ତଳାଙ୍କ ନିକଟରୁ ଅନ୍ୟତ୍ର ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ କରା ଯାଇପାରେ । କୁନ୍ତଳାଙ୍କୁ ଧୁଡୁଠାରୁ ସମ୍ପର୍କ ତୁଟାଇବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଆ ଯାଇଛି । ମଣିଷ ସକାଶେ ହୁଏତ ସମ୍ପର୍କ ତୁଟାଇବାର କାରଣ ଓ ବୋଧଗମ୍ୟତା ଥାଇପାରେ ଓ ତା ନିକଟରେ ଏଭଳି ସ୍ଥିତିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିନେବାର ମାନସିକତା ଥାଇପାରେ ।  କିନ୍ତୁ ପଶୁ ପାଇଁ ସମ୍ପର୍କ ତୁଟାଇବାର କ’ଣ ବା ଅର୍ଥ ! ଗୋଟିଏ ନାମଯୁକ୍ତ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ କ’ଣ ଅନ୍ୟ ସାଧାରଣ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଳି ନିଜକୁ ଅନାମ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରି ନେଇ ସେହିଭଳି ଆଚରଣ କରି ପାରିବ ? ସାଧାରଣତଃ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ପଶୁଶାବକଗୁଡିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ପ୍ରତିପାଳନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷ ଆଦିବାସୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ହୋଇଥାଆନ୍ତି । ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ବା ସେହି ପଶୁଟିର ପ୍ରାକୃତିକ ପରିବେଶର ନିକଟରେ ବସବାସ କରୁଥିବାରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ପଶୁଟିର ପ୍ରତିପୋଷଣ ଦାୟିତ୍ୱ ନ୍ୟସ୍ତ କରାଗଲେ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରାଣୀଟି ସୁରକ୍ଷିତ ରହିପାରେ । ଏହା ମଧ୍ୟ ସତ ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ ଟିକିଏ ତାଲିମ ପ୍ରଦାନ କଲେ ସେମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରାଣୀଗୁଡିକର ଆଚରଣକୁ ମଧ୍ୟ ଲିପିବଦ୍ଧ କରାଯାଇପାରେ । ସମ୍ପୃକ୍ତ ପ୍ରାଣୀଟି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ହିଂସ୍ର ଆଚରଣ କଲେ ତାକୁ ଚିଡିଆଖାନା ବା ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ନ କରି ସେହି ଜଙ୍ଗଲ ନିକଟରେ ତା’ ପାଳକ ପିତାମାତାଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ ଏକ ଆବଦ୍ଧ ପରିବେଶରେ ରଖା ଯିବା ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ବିଚାର କରାଯାଇପାରେ । ଏ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବନବିଭାଗର ଅନୁମତି ଓ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ ହେବା ବିଧେୟ । କାରଣ ଏହା ବି ସତ ଯେ କିଛି ଲୋକ ବ୍ୟାବସାୟିକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଗୃହପାଳିତ କରୁଥିବାରୁ ଅଭିଯୋଗମାନ ଆସିଥାଏ । କ୍ରମେ ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟଟକଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହୋଇ ପାରନ୍ତା ଓ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକଙ୍କ ରୋଜଗାର ଓ ଆୟ ବୃଦ୍ଧିରେ ସହାୟକ ହୁଅନ୍ତା । ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀଟି ଖଇରୀ ପରି ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ପାଇ ମର୍ଯ୍ୟାଦାର ସହ ବଞ୍ଚି ପାରନ୍ତା ।

ଧୁଡୁ, ରାଣୀ ଓ ଖଇରୀଙ୍କ ଭଳି ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଗୋଟିଏ କଥା ସାଧାରଣ ଥିଲା । ଏମାନେ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଓ ମୁମୂର୍ଷୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଜଙ୍ଗଲରୁ ମିଳିଥିଲେ । ସେହି ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପାଳିଥିବା କେତେକଙ୍କ ପରିବାରରେ କୌଣସି ସଦସ୍ୟଙ୍କ ବିୟୋଗ ବା ଅନ୍ୟ ଭାବେ ଶୋକ ବିରାଜମାନ କରୁଥିଲା । ସେମାନେ ସମାଜ ଓ ଆଇନ କାନୁନକୁ ଭ୍ରୁକ୍ଷେପ ନ କରି ମାନବିକତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ ଓ ପଶୁଶାବକଗୁଡିକଙ୍କ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ହୋଇ ପାରିଥିଲା । ଦେଶରେ ‘ଗୁଡ୍ ସମରିଟାନ ଆଇନ’ର ପ୍ରଣୟନ ପରେ ସଡକ ଦୁର୍ଘଟଣାଗ୍ରସ୍ତଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆଗେଇ ଆସୁଥିବା ସାହାଯ୍ୟକାରୀଙ୍କୁ ଆଉ ଆଗ ପରି ପୁଲିସ ଉତ୍ପୀଡନର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋବାକୁ ପଡୁ ନାହିଁ । ଫଳରେ ଠିକ ସମୟରେ ଚିକିତ୍ସା ଯୋଗୁ ଅନେକ ଦୁର୍ଘଟଣାଗ୍ରସ୍ତଙ୍କ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ହୋଇପାରୁଛି । ଅନୁରୂପ ଭାବେ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ସୁରକ୍ଷା ଆଇନକୁ ସଂଶୋଧନ କରି ସେଥିରେ ଏକ ଗୁଡ ସମରିଟାନ ଆଇନ ସ୍ଥାନିତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ । ତାହାହେଲେ ଜଙ୍ଗଲରେ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ବା ମୁମୂର୍ଷୁ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡିଥିବା ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସେବା ପ୍ରଦାନ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ସ୍ଥାନୀୟ ଅଧିବାସୀ ନିର୍ଭୟରେ ଆଗେଇ ଆସିବେ । ଏହାକୁ ଅପରାଧ ଶ୍ରେଣୀଭୁକ୍ତ ନ କରି ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସେବାଯତ୍ନ କରୁଥିବା ଏପରି ଲୋକଙ୍କୁ ବରଂ ପୁରସ୍କୃତ ଓ ସମ୍ମାନିତ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି । ଓଡିଶା ଭଳି ଏକ ଜଙ୍ଗଲ ବହୁଳ ରାଜ୍ୟରେ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏକ ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ । ତେବେ ଗୃହପାଳିତ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀଟିଏର ସୁରକ୍ଷା ଆବଶ୍ୟକତା ଅନ୍ୟ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାଠାରୁ କିଛିଟା ଭିନ୍ନ ହୋଇଥିବାରୁ ସେ ନେଇ ଅଲଗା କରି ଚିନ୍ତା କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି । ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାମସିଂହ, କୁନ୍ତଳା କୁମାରୀଙ୍କ ପରି ବିରଳ ଦରଦୀ ପଶୁପ୍ରେମୀମାନଙ୍କୁ ଆଇନର ଆଳ ଦେଖାଇ ଉତ୍ପୀଡନର ଶିକାର ହେବାକୁ ନ ହେଉ ।


Published in Sambad on April 7, 2021

 

Comments

Popular posts from this blog

‘ଦାଦନ’ ନୁହେଁ କି ‘ପ୍ରବାସୀ’ ନୁହେଁ

“ମୁଁ ଜଣେ ଓଏଏସ ଅଫିସର । ତୋ’ ଭଳି କେଉଁଠିକୁ ଯାଇ ଦାଦନ ଖଟୁ ନାହିଁ ।” କିଛି ବାହାର ରାଜ୍ୟରେ କାମ କରି ଓଡିଶାକୁ ଫେରିଥିବା ଶ୍ରମିକଙ୍କ ପ୍ରତି ଜଣେ ଉତକ୍ଷିପ୍ତ ବିଡିଓଙ୍କର ଏ ଭଳି ଆପ ତ୍ତି ଜନକ କଟୂ ମନ୍ତବ୍ୟ ଭାଇରାଲ ହେବା ପରେ ବିଭିନ୍ନ କାରଣରୁ ତାହା ରାଜ୍ୟବାସୀଙ୍କୁ ବ୍ୟଥିତ ଓ ସ୍ତମ୍ଭୀଭୂତ କଲା । ଏଭଳି ଶ୍ରମିକଙ୍କ ଘରବାହୁଡାର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ କିଛି ସରକାରୀ ଅଧିକାରୀଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କୁ ଦାଦନ ଶ୍ରମିକ ଭାବେ ସମ୍ବୋ ଧନ  କରି ତା ଚ୍ଛ ଲ୍ୟ କରିବା ସହିତ ‘ଦାଦନ’ ଶବ୍ଦଟିକୁ ଏକ ଗାଳି ରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରିଥିବାର ଅନେକ ଘଟଣା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା । ଏମାନେ ଫେରିବା ପରେ ଓଡିଶାରେ କରୋନା ଆକ୍ରାନ୍ତଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ବୃଦ୍ଧି ଯୋଗୁ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକେ ସଂକ୍ରମିତ ହେବାର ଭୟ ଏହାର ମୁଖ୍ୟ କାରଣ ହୋଇଥିଲା ବେଳେ ସ୍ଥଳ ବିଶେଷରେ ଫେରିଥିବା କେତେକଙ୍କ ଆଚରଣ ମଧ୍ୟ ସେଥିପାଇଁ ଖୋରାକ ଯୋଗାଇଥିଲା । “ଓଡିଶାକୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ସରକାରଙ୍କୁ କାକୁତି ମିନତି ହୋଇ ହାତ ଯୋଡି ଭିଡିଓ ପଠାଉଥିଲେ । ଏଠି ପହ ଞ୍ଚି ଲା ପରେ ଉତ୍ପାତ ହେଉଛନ୍ତି । ଦାଦନ ଖଟିବାକୁ ଗଲା ବେଳେ କ’ଣ ସରକାରଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଯାଇଥିଲେ? ଏମାନଙ୍କୁ ଓଡିଶା ଭିତରେ ପୂରାଇ ଦେବା କଥା ନୁହେଁ ।”, ବୋଲି କେହି କେହି ଖୋଲାଖୋଲି କହୁଥିବା ବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଥିବା ଘୃଣା ଭାବ ସେଥିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପେ ଜଣା ପଡୁଛି । ଏହି ଶ୍

‘ଭିକରେ ମିଳିଥିବା ସ୍ୱାଧୀନତା’ ଓ ‘ପଦ୍ମଶ୍ରୀ’ ପ୍ରତ୍ୟାହାର

ଦେଶକୁ ୧୯୪୭ରେ ମିଳିଥିବା ‘ସ୍ୱାଧୀନତା’, ସ୍ୱାଧୀନତା ନୁହେଁ ବରଂ ‘ଭିକ’ ଥିଲା ଓ ୨୦୧୪ରେ ମୋଦୀ କ୍ଷମତା ହାସଲ କରିବା ପରେ ହିଁ ଭାରତକୁ ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥରେ ସ୍ୱାଧୀନତା ମିଳିଥିଲା ବୋଲି କହି ବଲିଉଡ ଅଭିନେତ୍ରୀ ତଥା ‘ପଦ୍ମଶ୍ରୀ’ ପ୍ରାପ୍ତ କଙ୍ଗନା ରଣାୱତ ଏବେ ବିବାଦରେ । ଦେଶବ୍ୟାପୀ ତାଙ୍କ ଏହି ଉକ୍ତିର ବିରୋଧ ହୋଇ ତାଙ୍କଠାରୁ ‘ପଦ୍ମଶ୍ରୀ’ ପ୍ରତ୍ୟାହାର ଦାବି ହେଉଛି । କେହି କେହି ଏହା ତାଙ୍କ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିର ସ୍ୱାଧୀନତା ବୋଲି ଯୁକ୍ତି ବାଢୁଥିବା ବେଳେ ରାଷ୍ଟ୍ରପ୍ରଦତ୍ତ ସମ୍ମାନର ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଅଙ୍କୁଶ ଲାଗିବା ଉଚିତ କି ନୁହେଁ ସେ ନେଇ ମଧ୍ୟ ବିମର୍ଶ ହେବାକୁ ଲାଗିଲାଣି । ‘ପଦ୍ମଶ୍ରୀ’ ଭଳି ଏକ ସମ୍ମାନରେ ଭୂଷିତ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଦେଶର ସ୍ୱାଧୀନତା ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇବା ଦ୍ୱାରା ଅନେକେ ‘ପଦ୍ମଶ୍ରୀ’ ସମ୍ମାନର ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରଖିବାରେ ସେ ଅସମର୍ଥ ବୋଲି ମଣୁଛନ୍ତି । ତେବେ ଏ ଭଳି ଭାବେ ସମ୍ମାନିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଆପତ୍ତିଜନକ ଓ ବିବାଦିତ ଉଚ୍ଚାରଣ ଓ ଆଚରଣ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ ସମ୍ମାନ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରାଯାଇପାରିବ କି ଓ ସେଥିପାଇଁ ବିଧି ବ୍ୟବସ୍ଥା କ’ଣ, ତାହା ଆଲୋଚନାଯୋଗ୍ୟ । ଅତୀତରେ ପଦ୍ମ ସମ୍ମାନ ଘୋଷଣା ହେଲା ପରେ ମୌଲାନା ଅବୁଲ କଲାମ ଆଜାଦ, ସୁନ୍ଦରଲାଲ ବହୁଗୁଣା, ବାବା ଆମତେ, ବିଲାୟତ ଖାଁ, ବାଦଲ ସରକାର, କାଳୀଚରଣ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ପରି କିଛି ସମ୍ମାନିତ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଭିନ୍ନ କା

ଭଲଗପ - 2021

2021ରେ  ପ୍ରକାଶିତ ପାଠକ ଓ ଲେଖକଙ୍କ ପସନ୍ଦର କିଛି ଭଲ ଗପ 2021ରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିବା 1600ରୁ ବେଶି ଲେଖକଙ୍କର 6100ରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଓଡିଆ ଗପ ମଧ୍ୟରୁ ପାଠକ ଓ ଲେଖକଙ୍କ ପସନ୍ଦର କିଛି ଭଲ ଗପ ବାଛିବାର ଏକ ପ୍ରୟାସ ଚାଲିଛି । ତଦନୁଯାୟୀ ପାଠକ ଓ ଲେଖକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା  ପ୍ରସ୍ତାବ ଦାଖଲର ଶେଷ ତାରିଖ ମେ 31, 2022 ସୁଦ୍ଧା 260 ଜଣ ଲେଖକଙ୍କର 368ଟି ଭଲ ଗପର ସୂଚନା ଉପଲବ୍ଧ ହୋଇଛି ଯାହା ନିମ୍ନ ପ୍ରଦତ୍ତ ତାଲିକାରେ ସ୍ଥାନିତ । ଏହି ଗପଗୁଡିକ ମଧ୍ୟରୁ 42ଟି ଗପର ପିଡିଏଫ ମିଳି ନାହିଁ । ପିଡିଏଫ ବା ସ୍ପ୍କାନ କପି ଉପଲବ୍ଦାଧ କରାଇବା ପାଇଁ ଆଉ 7 ଦିନ ସମୟ ଦିଆଯାଉଛି । ପ୍ରତିଟି ଗପ ପଢା ହେବାକୁ ଥିବାରୁ ତାପରେ ପିଡିଏଫ ଉପଲବ୍ଧ ହୋଇ ପାରି ନଥିବା ଗପଗୁଡିକୁ ଚୟନ ପ୍ରକ୍ରିୟାରୁ ବାଦ ଦିଆଯିବ । (ସରଳ କୁମାର ଦାସ) 9437038015 saral_das@yahoo.co.in ତାଲିକାରେ ସ୍ଥାନିତ କୌଣସି ଗପ 2021 ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲେ ଲେଖକ ଓ ପାଠକମାନେ ତାହା ଜଣାଇବାକୁ ଅନୁରୋଧ । ଜଣାପଡିଲେ ସେଇଟିକୁ ତାଲିକାରୁ ବାଦ ଦିଆଯିବ । ପ୍ରତିଟି ମନୋନୀତ ଗପ ପଢା ହେବାକୁ ଥିବାରୁ ସେଗୁଡିକର ପିଡିଏଫ ପଠାଇବାକୁ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଲେଖକମାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ । ଏକାଧିକ ଗପ ଥିବା ଲେଖକଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗପଟିକୁ ଚୟନ କରିବା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଛି । କ୍ରମିକ ସଂଖ୍ୟା ଲେଖକ ଗଳ୍ପର ନାମ କେଉଁଠି(ପତ୍ରିକା ଇତ୍ୟାଦି) ପ୍ରକାଶନ ସଂଖ୍ୟା/ ତାରିଖ 1 ଅଜୟ ମହାପାତ୍ର

ପେଗାସସ୍ ମାମଲା ସରକାରଙ୍କ ତଣ୍ଟିରେ କଣ୍ଟା ହେବ ?

ପେଗାସସ୍ ମାମଲାରେ ଏକାଧିକ ପିଟିସନର ବିଚାର କରି ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟର ପ୍ରଧାନ ବିଚାରପତି ଏନ ଭି ରମଣାଙ୍କ ସମେତ ଏକ ତିନି ଜଣିଆ ଖଣ୍ଡପୀଠ ଅକ୍ଟୋବର ୨୭, ୨୦୨୧ରେ ଦେଇଥିବା ଆଦେଶକୁ ଅନେକେ ‘ଐତିହାସିକ’ କହୁଥିବା ବେଳେ ଏହା ମାଧ୍ୟମରେ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ଭର୍ତ୍ସିତ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଉଛି । ନାଗରିକଙ୍କ ମୌଳିକ ଅଧିକାରକୁ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରଖିବା ପାଇଁ ଏହି ୪୬ ପୃଷ୍ଠା ବିଶିଷ୍ଟ ଆଦେଶଟି ଆଗାମୀ ଦିନରେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ନିର୍ବାହ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବାରୁ ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ବିମର୍ଶର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି । କାନାଡାର ଟରୋଣ୍ଟୋ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ଅଧୀନସ୍ଥ ‘ସିଟିଜେନ ଲ୍ୟାବ’ ସେପ୍ଟେମ୍ୱର ୨୦୧୮ରେ ଇସ୍ରାଏଲି ଟେକ୍ନୋଲୋଜି କମ୍ପାନୀ ଏନଏସଓ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ପେଗାସସ୍ ନାମକ ସ୍ପାଏୱେୟାର ସମ୍ପର୍କରେ ଏକ ବିସ୍ତୃତ ରିପୋର୍ଟ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ । ଏହି ସ୍ପାଏୱେୟାରକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ଯେ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିର ଫୋନ, କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଭଳି ଡିଜିଟାଲ ଉପକରଣଗୁଡିକୁ ସ୍ପର୍ଶ ନ କରି ମଧ୍ୟ ସେଗୁଡିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ହେବ । ଥରେ ଏହି ସ୍ପାଏୱେୟାର ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଥିବା ଉପକରଣରେ ଅବସ୍ଥାପିତ ହୋଇଗଲେ ସେଥିରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ତଥ୍ୟ (ଡାଟା) ସହ ଉପକରଣର ଇ-ମେଲ, ଟେକ୍ସଟ, ଫୋନ, କ୍ୟାମେରା, ରେକର୍ଡିଙ୍ଗ କରିବା କ୍ଷମତାଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ସ୍ପାଏୱେୟାର ବ୍ୟବହାରୀଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣକୁ ଚାଲିଯାଇଥାଏ ଓ ସମ୍ପୃକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଅଜାଣତରେ ଅନ୍ୟ ତଥ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଉପକରଣର

ମତୁଆଙ୍କୁ ସାମାଜିକ ବାସନ୍ଦ - ଧର୍ମ ବିଶ୍ୱାସ ପାଇଁ ଉତ୍ପୀଡନ

ନିକଟରେ ମାଲକାନଗିରି ଜିଲ୍ଲାରେ କିଛି ଲୋକଙ୍କ ଭିନ୍ନ ଧର୍ମ ବିଶ୍ୱାସ ପାଇଁ ସେହି ଧର୍ମର କିଛି ଉଚ୍ଚ ଜାତିର ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଯେଉଁ ଭଳି ଉତ୍ପୀଡନର ଶିକାର ହେଲେ, ତାହା ମୁଖ୍ୟଧାରାର ଗଣମାଧ୍ୟମ ପାଇଁ ଏକ ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ ବା ଦର୍ଶନଯୋଗ୍ୟ ଖବର ହୋଇ ନ ଥିଲେ ବି ଲୋକଙ୍କ ଧର୍ମ ବିଶ୍ୱାସ ଉପରେ ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ହେଉଥିବା ଆକ୍ରମଣ କେତେ ଦୂର ଗ୍ରହଣୀୟ ସେ ନେଇ ଏକ ମୌଳିକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉତ୍ଥାପନ କରୁଛି । ଏହି ଘଟଣା ଏକ ଉପାନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରେ ସଂଘଟିତ ହୋଇ ସେଥିରେ ମୁଷ୍ଟିମେୟ ଲୋକ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲେ ବି ତାହା ଏକ ବୃହତ୍ତର ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ମଝି ମଞ୍ଚରେ ଆଣି ଥୋଇ ଦେଇଛି । ପ୍ରସଙ୍ଗଟିର ଉଚିତ ଅନୁଶୀଳନ ଲାଗି ଘଟଣା ସମ୍ପର୍କରେ ମାଲକାନଗିରିର ଆଦିବାସୀ ସଂଘ ଓ ହେତୁବାଦୀ ଓ ମାନବବାଦୀ ସଙ୍ଗଠନ ଦ୍ୱାରା ନିୟୋଜିତ ଏକ ତଥ୍ୟ ଅନୁସନ୍ଧାନକାରୀ ଦଳ ପ୍ରଦାନ କରିଥିବା ବିବରଣୀ ପ୍ରଣିଧାନ ଯୋଗ୍ୟ । ବିବରଣୀ ଅନୁସାରେ ମାଲକାନଗିରିର ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟ ପ୍ରକଳ୍ପ ଅଧୀନସ୍ଥ ଏମ.ଭି.୭୬ ଗାଁରେ କିଛି ମତୁଆ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଦଳିତ ପରିବାର ବସବାସ କରି ଆସୁଛନ୍ତି । ଏମାନେ ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମାବଲମ୍ୱୀ ହୋଇଥିଲେ ବି ଏମାନଙ୍କ ଧର୍ମ ବିଶ୍ୱାସ, ପୂଜା ପଦ୍ଧତି, ରୀତିନୀତି ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମର ମୁଖ୍ୟଧାରାର ବ୍ରାହ୍ମଣବାଦୀ ଧର୍ମ ବିଶ୍ୱାସ, ପୂଜା ପଦ୍ଧତି ଇତ୍ୟାଦିଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ । ମତୁଆ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଧର୍ମ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଖାରଜ କରି ସେଠାକାର ଉଚ୍ଚ ଜାତିର ଲୋ